விட்டுக்கொடுத்தல், உதவி செய்தல்: உண்மை சம்பவம்

“விட்டுக்கொடுக்குறதாலேயோ, அடுத்தவங்களுக்கு உதவி செய்றதாலேயோ எனக்கு என்ன இலாபம்?” என்று யோசிக்கும் யதார்த்த வாதியா நீங்கள்?
அப்படியானால், இந்தப் பதிவு உங்களுக்கு அவசியம்.

“என் வாழ்க்கையில எவ்வளவோ பேருக்கு உதவியிருக்கேன். எவ்வளவோ விட்டுக்கொடுத்திருக்கேன். அதனால் என்ன புண்ணியம்?” என்று விரக்தியில் இருப்பவரா நீங்கள்? இந்த பதிவு உங்களுக்கும் தான்.

“வரும்போது என்ன கொண்டு வந்தோம்? போகும்போது என்ன கொண்டு போகப்போறோம். வாழுமட்டும் நன்மைக்காக வாழ்ந்து பார்ப்போம்”என்ற கொள்கையுடையவரா நீங்கள்? இந்தப் பதிவின் அவசியம் உங்களுக்கும் தான்.

உதவி செய்தல்

1892 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் உள்ள ஸ்டான்ஃபோர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் மாணவன் அவன். அவனுக்கு உற்றார் உறவினர் எவரும் இல்லை. தன்னுடைய படிப்பிற்கான கட்டணத்தை கட்ட கூட அவனுக்கு வசதியில்லை. அவனும் அவன் நெருங்கிய நண்பன் ஒருவனும் சேர்ந்து ஒரு முடிவுக்கு வருகிறார்கள்.

பிரபல இசைக் கலைஞர் ஒருவரை வைத்து கல்லூரியில் ஒரு இசை நிகழ்ச்சி நடத்தி அதன் மூலம் இவர்கள் படிப்பிற்கு தேவையான நிதியை திரட்டுவது என்று முடிவானது. அதற்காக அந்த சமயத்தில் அமெரிக்காவிலும் ஏன் உலகம் முழுதும் உலகப் புகழ் பெற்று விளங்கிய போலந்து நாட்டை சேர்ந்த பியானோ இசைக்கலைஞர் இக்னேஸி ஜே.பேட்ரெவ்ஸ்கியை சந்தித்து தேதி கேட்டார்கள். அவரது முகாமையாளரோ “ஐயா வருவார். ஆனால் நீங்கள் அவருக்கு $2,000 தரவேண்டும்”என்று கூற, இவர்களும் மகிழ்ச்சியாக ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்.

பேட்ரெவ்ஸ்கி வருவதாக சொன்னதே மிகப் பெரிய வெற்றி என்பதால் இவர்கள் அந்த நிகழ்ச்சியை பிரபலமாக்க முடிவு செய்து, அல்லும் பகலுமாக நிகழ்ச்சிக்காக திட்டமிட்டு உழைக்கிறார்கள்.

நிகழ்ச்சிக்கான அந்த நாளும் வந்தது. அந்த நாளில் எதிர்பாராதவிதமாக நகரில் வேறு சில முக்கிய நிகழ்வுகள் இருந்தபடியால், எதிர்பார்த்தபடி நுழைவுச்சீட்டுக்கள் விற்பனையாகவில்லை. ஆகையால் அரங்கம் நிரம்பவில்லை. அரும்பாடுபட்டு விழாவை ஏற்பாடு செய்த இவர்களுக்கு எப்படி இருக்கும்? மனதை திடப்படுத்திக்கொண்டு பேட்ரெவ்ஸ்கியை சந்தித்து நடந்ததை கூறி, நிகழ்ச்சியை ரத்து செய்து விடலாம் என்கிறார்கள். ஆனால் பேட்ரெவ்ஸ்கி மறுத்துவிடுகிறார். “நான் திட்டமிட்டபடி நடத்தியே தீருவேன்”என்கிறார்.

ஒரு வழியாக நிகழ்ச்சி முடிந்த பின்னர், அவரை சந்திக்கும் மாணவர்கள் அவரிடம் $1,600 கொடுத்து, “இது தான் மொத்தம் வசூலான தொகை. மீதியுள்ள தொகைக்கு முன் தேதியிட்டு காசோலை கொடுத்துவிடுகிறோம். விரைவில் அந்த கணக்கில் பணம் செலுத்திவிடுகிறோம். பெரிய மனதுடன் வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்”என்று கூறி கெஞ்சியபடி அவரிடம் பணத்தையும் காசோலையையும் கொடுக்க, அதை வாங்கி காசோலையை கிழித்துப் போட்ட பேட்ரெவ்ஸ்கி அவர்கள் கொடுத்த தொகையை அவர்களிடமே கொடுத்து “நீங்கள் எனக்கு தரவேண்டிய கட்டணத்தை தரவேண்டாம். அதை தள்ளுபடி செய்கிறேன். இந்த பணத்தை வைத்துக்கொண்டு உங்கள் படிப்புக்கான கட்டணத்தை கட்டுங்கள்”என்கிறார்.

அவர்கள் கண்கள் கலங்கியபடி அவருக்கு நன்றி கூறுகின்றனர்.

நிகழ்ச்சி நடைபெறும் அரங்கிற்கு வாடகை கொடுக்க கூட வசதியின்றி அந்த மாணவர்கள் சிரமப்படுவதை அறிந்துகொள்ளும் பேட்ரெவ்ஸ்கி அந்த தொகையையும் இறுதியில் தானே செலுத்திவிடுகிறார்.

பேட்ரெவ்ஸ்கி மிகப் பெரிய செல்வந்தர். அவரை பொறுத்தவரை அது சாதாரண தொகை தான். ஆனால் அவருக்குள் இருந்த மனிதாபிமானத்தை அந்த சம்பவம் உணர்த்தியது.

யாரோ முன் பின் தெரியாத இரு மாணவர்களிடம் ஏன் பேட்ரெவ்ஸ்கி இப்படி நடந்துகொள்ளவேண்டும்? அதனால் அவருக்கு என்ன லாபம்?

“எரியும் வீட்டில் பிடிங்கிய வரை லாபம் என்று கருதுவது தானே புத்திசாலித்தனம். நாம் விட்டுக்கொடுத்தாலோ இல்லை உதவி பண்ணினாலோ அதனால் நமக்கு என்ன லாபம்?” இப்படித் தான் பெரும்பாலானோர் நினைப்பார்கள்.

ஆனால் பேட்ரெவ்ஸ்கி, “நான் உதவாவிட்டால் இவர்களுக்கு வேறு யார் உதவுவார்கள்? இவர்களுக்கு உதவுவதால் நாமொன்றும் குறைந்துபோகப்போவதில்லை” என்று கருதியே அந்த உதவியை செய்தார்.

ஆண்டுகள் உருண்டன.

பேட்ரெவ்ஸ்கி காலப்போக்கில் மேலும் புகழின் உச்சிக்கு சென்று ஒரு கட்டத்தில் போலந்து நாட்டின் பிரதம மந்திரியாகவே ஆகிவிட்டார். மிகப் பெரும் தலைவராக விளங்கி நல்லாட்சி நடத்தி வந்தார். ஆனால் கெட்ட காலம் முதலாம் உலகப் போர் துவங்கிய காலகட்டம் அது. போலந்து நாடு போரின் பிடியில் சிக்கி சின்னாபின்னமானது. போர் முடிவுக்கு வரும் தருவாயில் மக்கள் அனைத்தையும் இழந்து வறுமையில் உழன்றனர். எங்கும் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடியது. இது 1918 ஆம் ஆண்டு.

எப்படி நிலைமையை சமாளிப்பது? பசியோடிருக்கும் தன் இலட்சக்கணக்கான மக்களுக்காக யாரிடம் போய் உதவி கேட்பது? கலங்கித் தவிக்கிறார் பேட்ரெவ்ஸ்கி. கடைசியில் அமெரிக்காவின் ஆபத்துக்கால உதவிக் குழு அராவை (ARA - American Relief Administration)அணுகுகிறார். அதன் தலைவராக இருந்தவர் ஹெர்பெர்ட் ஹூவர் என்பவர் (இவர் பின்னாளில் அமெரிக்காவின் 31 வது ஜனாதிபதியானார்).

பேட்ரெவ்ஸ்கி கேட்டுக்கொண்டதையடுத்து அமெரிக்காவின் உதவிக்கரம் போலந்துக்கு நீள அடுத்த சில நாட்களில் அமெரிக்காவிலிருந்து போலந்து நாட்டிற்கு ஆயிரக்கணக்கான டன்கள் உணவு, தானியங்கள் மற்றும் மளிகைப் பொருட்கள் அனுப்பப்பட்டன. அதன் மூலம் சுமார் 1.5 மில்லியன் போலந்து மக்கள் பசியாறினர்.

ஒரு பேரழிவு மற்றும் பஞ்சத்திலிருந்து போலந்து மக்கள் தப்பினர். பேட்ரெவ்ஸ்கி நிம்மதி பெருமூச்சுவிட்டார். தான் கேட்டவுடன் தன் மக்களுக்கு உணவு பொருட்களை டன் கணக்கில் அனுப்பி அவர்களை பட்டினி சாவிலிருந்து காப்பாற்றிய அமெரிக்காவின் ஆபத்துக்கால உதவிக் குழுவின் தலைவரை நேரில் சந்தித்து நன்றி சொல்ல விரும்பினார் பேட்ரெவ்ஸ்கி.

ஹெர்பெர்ட் ஹூவரை நேரில் சந்தித்து கண்கள் பனிக்க நன்றி தெரிவிக்கிறார்.

“இல்லை… இல்லை… நீங்கள் நன்றி சொல்லக்கூடாது. நீங்கள் செய்த உதவியைத்தான் நான் உங்களுக்கு திருப்பிச் செய்தேன். உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இங்கே கல்லூரி மாணவர்கள் இருவருக்கு அவர்கள் பணம் கட்ட உங்கள் நிகழ்ச்சியை இலவசமாக நடத்திக்கொடுத்து உதவினீர்கள் அல்லவா?அந்த மாணவர்களில் ஒருவன் தான் நான்” என்கிறார் ஹெர்பெர்ட் ஹூவர்.

பேட்ரெவ்ஸ்கி கண்கள் கலங்கியபடி அவரை அணைத்துக்கொள்கிறார்.

காலம் எப்போது யாரை எங்கு வைக்கும் என்று ஒருவராலும் கூற முடியாது.

இத்தோடு முடியவில்லை ஹூவரின் நன்றிக்கடன். இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த தருவாயில் (1946) போலந்துக்கு உதவுவதற்கு என்றே ஒரு தனி ஆணைக்குழு ஹூவர் தலைமையில் அமைக்கப்பட்டது. அதன் சார்பாக போலந்துக்கு நேரில் சென்ற ஹெர்பர்ட் ஹூவர், அந்நாட்டிற்கு அடுத்த முப்பது ஆண்டுகளுக்கு தேவையான உணவுத் திட்டங்களை வகுத்துக்கொடுத்துவிட்டு அவற்றிற்கான அமெரிக்க அரசின் உதவிகளையும் ஏற்பாடு செய்துவிட்டு வந்தார். இதன் காரணமாக போலந்து நாட்டின் நாடாளுமன்றத்தில் ஹெர்பெர்ட் ஹூவரை புகழ்ந்து தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. அவருக்கு போலந்து நாட்டு பல்கலைக்கழகங்கள் டாக்டர் பட்டங்கள் வழங்கின. போலந்து மக்கள் மனதில் ஒரு ஹீரோவாக வாழ்ந்து வந்தார் ஹெர்பெர்ட் ஹூவர்.

அதுமட்டுமல்லாமல் இரண்டாம் உலகப்போருக்கு பின்னர் UNICEF, CARE என்று இரண்டு புதிய சர்வதேச தொண்டு அமைப்புக்களை ஹூவர் ஏற்படுத்தினார். அதன் மூலம் உலக முழுதும் பல லட்சம் மக்கள் இன்றும் பசியாறி வருகின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

தனிப்பட்ட ஒருவருக்கு செய்த உதவி, எப்படி ஒரு நாட்டிற்கே பன் மடங்கு திரும்ப கிடைத்தது பார்த்தீர்களா?

இந்த உலகில் நீங்கள் எதை விதைக்கிறீர்களோ அதை பன்மடங்கு அறுவடை செய்வீர்கள்.

ஏனெனில், விதைத்தவன் உறங்கினாலும், ஏன் அந்த படைத்தவனே உறங்கினாலும் விதைகள் ஒரு போதும் உறங்குவதில்லை. பலன் கருதாமல் பேட்ரெவ்ஸ்கி செய்த உதவி இது. ஆனால் காலத்தினால் செய்த உதவியாயிற்றே! காலம் குறித்து வைத்துகொண்டது..

நன்றி: முகநூல் பதிவு

தன்னம்பிக்கை : பென்சில்போல் வாழ்ந்தால் வெற்றி

ஒரு மனிதர் தன் வாழ்வில் தொட்ட துறைகளில் எல்லாம் வெற்றி பெற்று வந்தார்.

“வெற்றிக்கு யார் வழிகாட்டி” என்று நிருபர்கள் கேட்டார்கள். “இவர்தான்” என்று சுட்டிக் காட்டினார்.
தன்னம்பிக்கை

அவர் காட்டிய திசையில், தங்க சட்டமிடப்பட்ட பென்சில் ஒளிப்படம் இருந்தது.

நிருபர்கள் திகைத்தார்கள். அவர் சொன்னார், இந்தப் பென்சில் எனக்கு 5 விடயங்களைக் கற்றுத் தந்தது.

பல விடயங்களை எழுதுவதற்கும், வரைவதற்கும் தன்னை முழுமையாக நம் கைகளில் ஒப்படைக்கிறது

அவ்வப்போது நாம் அதை சீவுகிறோம். சீவும் போதெல்லாம் கூர்மையடைகிறது.

தவறுகள் செய்தாலும், அவற்றை அழிப்பதற்கு இடம் கொடுக்கிறது. வெளியே எப்படியிருந்தாலும் உள்ளே உடையாமல் ஒரு சீராய் இருக்கிறது.

சின்னஞ்சிறிய பென்சிலாகும் அளவு சீவப்பட்டாலும் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறது. கடைசி வரை தன் சுவட்டினைக் காகிதத்தில் பதிக்கிறது. இதைப் பார்த்துதான் என் வாழ்க்கையை நான் சீரமைத்துக் கொண்டேன்.

பல அரிய விஷயங்களை நிகழ்த்த நான் ஒரு கருவி தான் என்கிற அடக்க உணர்வோடு என்னைக் கடவுளின் கைகளில் ஒப்படைத்திருக்கிறேன்.

சோதனைகள் வரும்போதெல்லாம், மேலும் மேலும் கூர்மையாகிக் கொள்கிறேன்.

தவறுகள் செய்திருப்பதாகத் தெரிந்தால் உடனே திருத்திக் கொள்கிறேன்.

வெளிச்சூழலில் புகழ் வந்தாலும் பழிச்சொல் வந்தாலும் உள்ளே உடையாமல் உறுதியாய் இருக்கிறேன்.

கடைசி வரையில் உழைத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.காலத்தில் நம் சுவட்டைப் பதித்துவிட வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறேன் என்றார்.

கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களுக்கு, பெரிய பெரிய விடயங்கள் பென்சிலில் இருப்பது புரிந்தது.

நன்றி: முகநூல் பதிவு

வெற்றிகரமான வாழ்க்கைக்கு பத்து வழிகள்

முகநூல் வழியாக பெறப்பட்ட வெற்றிகரமான வாழ்க்கைக்கு பத்து வழிகள் என்ற இக்கருத்துக்கள் மீளவும் இங்கு பதிவிடப்படுகின்றன.

வெற்றிகரமான வாழ்க்கைக்கு பத்து வழிகள்

உங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமானங்கள் எல்லாவற்றையும் குறித்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பழிவாங்கிட அல்ல, தப்பித்தவறி கூட அதே தவறை இன்னொருவருக்கு செய்துவிடக்கூடாது. மீண்டும் அது நமக்கு நேர்ந்துவிடக்கூடாது.


யாரையும் குறைவாக மதிப்பிட்டுப் பார்க்காதீர்கள். அவர்களிடம் இருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய ஏதாவது ஒன்று இருக்கும்.

நமக்கு பிடிக்காதவாரகவே இருந்தாலும், அவரின் சிறு வெற்றிக்கு மனதார ஒரு வாழ்த்து சொல்லிவிட்டு செல்லுங்கள். உங்கள் மனம் தெளிவாக இருக்கட்டும்.

'என்ன வாழ்க்கைடா இது' என்று நினைப்பதை விட, 'இந்த வாழ்க்கைக்கு என்னடா குறை' என்று எண்ணி வாழுங்கள். வாழ்க்கை வளம் பெற ஆரம்பிக்கும்.

மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற எண்ணத்தை ஒழித்துக்கட்டுங்கள்.. அது தாழ்வு மனப்பான்மையை உருவாக்கிவிடும். மற்றவர்களுக்காக வாழ முடியாது.

நீங்கள் நேசிப்பவர்கள் பிரிந்து சென்றால், சபிக்காதீர்கள். அவர்கள் நல்லபடியாக வாழ பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். உண்மையான அன்பு
என்பது அதுதான்.

சிறிய வாய்ப்புகள் என்றாலும் அவற்றை சிறப்பாகச் செய்து முடியுங்கள்.. பெரிய வாய்ப்புகள் தேடி வரும்.

பிறரை ஒதுக்கி வைக்கு முன் ஒரு நிமிடம் சிந்தியுங்கள். உங்களை பிறர் ஒதுக்கி வைத்தால் தாங்கிக் கொள்ள முடியுமா என்று சிந்தியுங்கள்.

எதிரே வருபவரின் தகுதியை பாராமல் சிறு புன்னகை உதித்தபடி கடந்து செல்லுங்கள்.

உங்களைப் பிடிக்காமல் ஒருவர் விலகிச் செல்கிறார் என்றால் அமைதியாக
ஒதுங்கிவிடுங்கள்.

தமிழ்த் தேசியம் என்பது இந்தியத் தேசியம் அல்ல

தினமணி நாளிதழில் 01.08.2018 அன்று திரு. அர்ஜூன் சம்பத் எழுதிய “தமிழ்த்தேசியமும் இந்தியத்தேசியமும்” என்ற கட்டுரையில் தொல்காப்பியம், சங்க இலக்கியங்கள், காப்பிய இலக்கியங்கள், பக்தி இலக்கியங்கள் ஆகியவற்றில் “தமிழ்நாடு”என மொழியின் பெயரால் “ஒரு தனிநாடு ஒரு தனித்தேசிய இனம் இருந்ததாகக் குறிப்பு இல்லை”என்று கூறியுள்ளார். “வெறும் மொழியின் அடிப்படையில் மட்டும் எந்தத் தேசிய இனமும் அடையாளம் காணப்படுவதில்லை”என்றும் எழுதியுள்ளார்.

தமிழ்த் தேசியம்
தமிழ்த் தேசியம்

அர்ஜூன் சம்பத் தாம் கூறும் இந்துத்தேசியம் அல்லது இந்தியத்தேசியம் இரண்டிற்கும் இலக்கியம் மற்றும் கல்வெட்டுச் சான்றுகள் எதுவும் தரவில்லையே ஏன்? ஏனெனில், இந்து என்பதும், இந்தியா என்பதும் மிகவும் பிற்காலத்தில் மேற்கத்தியர் சூட்டிய பெயர்கள். தமிழ், சமற்கிருதம், இந்தி உள்ளிட்ட எந்த மொழியிலும் இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்து என்ற மதப்பெயரும், இந்தியா என்ற நாட்டுப் பெயரும் கூறப்படவில்லை. கூறப்படாததற்குக் காரணம் இந்து என்ற பெயரில் மதமோ, இந்தியா என்ற பெயரில் நாடோ, இந்தியர் என்ற பெயரில் இனமோ 200 ஆண்டுகளுக்கு முன் இல்லாததுதான்.


இதோ காலஞ்சென்ற பெரியவர் காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் சந்திரசேகரேந்திரர் கூறுகிறார் :
“நமக்குள் சைவர்கள், வைஷ்ணவர்கள் என்று வேறாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாலும் வெள்ளைக்காரன் நமக்கு இந்துக்கள் என்று பொதுப் பெயர் வைத்தானோ நாம் பிழைத்தோம். அவன் வைத்த பெயர் நம்மைக் காப்பாற்றியது.
- தெய்வத்தின் குரல், பாகம் – 1, பக்கம் 267.

மேலும் சொல்கிறார் :
“எத்தனையோ கிருத்திருமங்கள் செய்து பாகிஸ்தானைப் பிரித்த அதே வெள்ளைக்காரன்தான், எத்தனையோ யுக்திகள் செய்து நம்மை ஆரியர் திராவிடர் என்றெல்லாம் பேதப்படுத்திய அதே வெள்ளைக்காரன்தான் தன்னையும் அறியாமல் நமக்கு ‘இந்து’என்று பொதுப் பெயரைத் தந்து, இன்று இந்தியதேசம் என்று ஒன்று இருக்கும்படியான மகாபெரிய நன்மையைச் செய்திருக்கிறான்”.

பழங்காலத்தில் “பாரததேசம்” என்ற பெயரில் இந்தியத் துணைக் கண்டம் முழுவதும் ஒரு தேசமாக இருந்ததாக ஒரு சாரார் சொல்லி வருகிறார்கள். அதற்கான இதிகாசச்சான்று, புராணச்சான்று, வரலாற்றுச் சான்று எதுவுமில்லை.

இன்று இந்தியா என்று சொல்லப்படும் நிலப்பகுதியில் பழங்காலத்தில் 56 தேசங்கள் இருந்ததாக “மகாபாராதம்” கூறுகின்றது.

1918 இல் வெளிவந்த, “புராதன இந்தியா என்னும் பழைய 56 தேசங்கள்” என்ற நூலில் அதன் ஆசிரியர் பி.வி. ஜகதீச ஐயர், 56 தேசங்களின் பட்டியலை வெளியிட்டுள்ளார். அதில், குருதேசம், சூரசேனதேசம் என்று தொடங்கி 56 ஆவது தேசமாக கர்னாடக தேசம் குறிப்பிடப்படுகிறது. அந்த 56 இல் சீனதேசம், பாஞ்சாலதேசம், பாரசீக தேசம், காந்தார தேசம், காம்போஜ தேசம், சோழ தேசம், பாண்டிய தேசம், கேரள தேசம் போன்றவை இருக்கின்றன. ஆனால், பாரததேசம் என்பது இல்லை.

வெள்ளைக்காரக் கிழக்கிந்திய கம்பெனி தான் கைப்பற்றிய தனித்தனி நாடுகளை ஒற்றை நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டு வர முதல் முதலாக 1773 இல் இந்தியா ஒழுங்குமுறைச் சட்டம் (Regulating Act of 1773) இயற்றியது. அதற்கு முன் இந்தியா என்ற பெயரிலோ அல்லது பாரதம் என்ற பெயரிலோ இந்த நிலப்பகுதி ஒரே நாடாக – ஒரே தேசமாக இருந்ததே இல்லை. வெள்ளைக்காரர் உள்ளிட்ட மேற்கத்தியர் சிந்து ஆற்றின் பெயரை அடையாளமாகக் கொண்டுதான் இந்தியா, இந்து என்ற பெயர்களை உருவாக்கினார்கள்.

இலக்கியங்களில் தமிழ்நாடு
தமிழ்நாடு என மொழியின் பெயரில் ஒரு நாடு, ஒரு தேசிய இனம் இருந்ததாக இலக்கியக் குறிப்பு இல்லை என்கிறார் அர்ஜூன் சம்பத். இதோ இருந்ததற்கான சான்றுகள் :

“வையக வரைப்பில் தமிழகம் கேட்பப்…” – புறநானூறு, 168.

“தமிழகப் படுத்த விமிழிசை முரசின்..” – அகநானூறு, 227.

“தண்டமிழ் வேலித் தமிழ்நாட்டகம் எல்லாம்..” – பரிபாடல், 410.

“இமிழ்கடல் வேலியைத் தமிழ்நாடு ஆக்கிய..” – சிலப்பதிகாரம், காட்சிக்காதை, 165.

“தென் தமிழ்நாட்டு அதன் பொதியில்..” – கம்பராமாயணம், சுக்ரீவன் கூற்று.

“தமிழ்நாட்டில் போனார் ஞானத் தலைவர்” – சேக்கிழார், பெரிய புராணம், 21 திருநாவுக்கரசு நாயனார் புராணம் பகுதி, பாடல் எண் – 289.

“அரும்பெறல் தமிழ்நாடுற்ற தீங்கினுக்கு” – பெரிய புராணம், திருஞானசம்பந்தமூர்த்தி நாயனார் புராணம் பகுதி, பாடல் எண் – 604.

தொல்காப்பியத்தில் “செப்பும் வினாவும் வழாஅல் ஓம்பல்” என்பது 496ஆம் நூற்பா. வினாவும் அதற்கான விடையும் தவறில்லாமல் – குழப்பமில்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்பது இதன் பொருள். இதற்கு உரை எழுதிய இளம்பூரணர் குழப்பமில்லாத வினாவுக்கும் விடைக்கும் ஓர் எடுத்துக்காட்டு கூறினார்.

“எடுத்துக்காட்டாக, நும்நாடு யாது என்றால் தமிழ்நாடு என்றல்” என்று கூறினார்.

உன் நாடு எது என்றால் சோழ நாடு, பாண்டிய நாடு என்று சொல்வது குழப்பமானது. அப்பெயர்கள் அரச பரம்பரை சார்ந்த ஆட்சிப் பகுதிகள். அவை நாடன்று; தமிழ்நாட்டில் பல்வேறு அரசர்களின் ஆட்சி இருக்கிறது என்ற பொருளில்தான் இந்த எடுத்துக்காட்டை இளம்பூரணர் கூறுகிறார்.

தமிழர் என்ற இனப்பெயர் சங்க இலக்கியம் தொட்டு, பல்வேறு இலக்கியங்களில் காணப்படுகிறது.

“தமிழ் தலை மயங்கிய தலையாலங்கானத்து” – புறம், 19.

தலையாலங்கானம் என்ற இடத்தில் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் சேர, சோழ – தமிழ்ப் படைகளை வென்றான். இரு தரப்பிலும் தமிழர்கள் போரிட்டனர். எனவே யார் எந்தப் பக்கம் போரிடுகின்றனர் என்பது குழப்பமாயிருந்தது. இங்கு தமிழ் என்றது தமிழரைக் குறித்தது.

“செறிகழல் வேந்தன் தென்தமிழ் ஆற்றல்
அறியாது மலைந்த ஆரிய மன்னர்” என்று “தமிழ்” என்பதைத் தமிழர் என்ற பொருளில் கூறினார் சிலப்பதிகாரத்தில் இளங்கோவடிகள்.

அதன்பிறகு – வந்த அப்பர் (திருநாவுக்கரசர்) “ஆரியன் கண்டாய் தமிழன் கண்டாய்” என்று ஆரியரும், தமிழரும் வெவ்வேறு இரு இனத்தார் என்பதைத் தெளிவாகக் கூறினார். பூதத்தாழ்வார் “இருந்ததமிழ் நன்மாலை இணையடிக்கே சொன்னேன், பெருந்தமிழன் நல்லேன் பெரிது” என்று தன்னைப் பெருந்தமிழனாகக் கூறி பெருமைப் பட்டார்.

எனவே இலக்கியங்களில் தமிழர் என்ற இனம் குறிக்கப்படவில்லை என்று அர்ஜூன் சம்பத் கூறுவது சரியன்று.

தேசிய இன வரையறை

“வெறும் மொழியின் அடிப்படையில் மட்டும் தேசிய இனம் அமையாது” என்கிறார் அர்ஜூன் சம்பத். ஆனால், இவர் சார்ந்துள்ள இந்துத்துவா அமைப்பு இல்லாத இந்தியத்தேசிய இனத்திற்கு இந்தி மற்றும் சமற்கிருதம் இரண்டையும் ஏற்றாக வேண்டும் என்று நிபந்தனை போடுகிறது. இனம் (Race), தேசிய இனம் (Nationality) ஆகியவை உருவாவதற்கான முதன்மைக் கூறு தாய்மொழி. கிரேக்கர், ஆங்கிலேயர், பிரஞ்சியர், சப்பானியர் போன்ற தேசிய இனங்கள் அவரவர் தாய்மொழியை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் உருவாகின. அர்ஜூன் சம்பத் சொல்வதுபோல், மொழி வெறும் கருவியன்று.

தாய்மொழி, தாயகம், பண்பாடு, பொருளியல் வாழ்வு ஆகியவற்றில் பொதுத்தன்மை கொண்டு, வரலாற்றில் நிலைத்து வாழ்பவர்கள் “நாம் ஓரினம்” என்ற மனப்பாங்கு வளரப் பெறுகின்றனர். இதற்கு முன் நிபந்தனையாக இனக்குழு (Ethinicity) மரபு உருவாகிறது. இனக்குழு மரபிலிருந்து ஒரு மூல மொழி தொடர்கிறது. தமிழர்களுக்கு மூலமொழியாகவும் (Dialect) வளர்ச்சியடைந்த பொது மொழியாகவும் (Standard Language) இருப்பது தமிழே.

தேசிய இன அடிப்படையில் இறையாண்மையுடன் தனித்தனி தேசங்கள் அமைவது 18 – 19ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கியது. அதனால், தேசிய இன உணர்வே அதன்பிறகுதான் உருவானது என்று கொள்ளக் கூடாது. யூதர்களுக்கு இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இன உணர்வு இருந்தது. தமிழர்களுக்கு மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இன உணர்வு இருந்ததால்தான், இன அடிப்படையிலான தாயக எல்லையாக வடவேங்கடம் குமரிமுனை இடையிலுள்ள தமிழ் பேசும் பகுதியை தொல்காப்பியம் பாயிரத்தில் பணம்பாரனார் கூறினார். அதேபோல், தமிழகம் – தமிழ்நாடு – தமிழர் என்ற இன உணர்வு வெளிப்பாடுகள் சங்க இலக்கியத்திலிருந்து தமிழர்களுக்குத் தொடர்கிறது.

மதம் ஒரு தேசியத்திற்கோ அல்லது தேசிய இனத்திற்கோ அடிப்படைக் கூறாக அமைவதில்லை. மதம் – ஒரு மெய்யியல் என்ற அளவில் இனம் கடந்து, மொழி கடந்து பரவும். ஐரோப்பா ஒரே கிறித்துவ தேசமாக அமையவில்லை. அரபு நாடுகள் ஒரே இசுலாமிய தேசமாக அமையவில்லை. மதம் ஒன்றாக இருந்தாலும், மொழி இன அடிப்படையில் அவை தனித்தனி நாடுகளாக இருக்கின்றன. அரசமைப்புச் சட்டத்திலேயே இந்து மதத்திற்கு முதன்மை கொடுத்த இந்து நாடு - நேப்பாளம். இப்போது புதிதாக வந்துள்ள அரசமைப்புச் சட்டத்தில்தான் அப்பிரிவு நீக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், “இந்துதேசம்” என்று இந்தியாவை அழைக்க விரும்புவோர் நேப்பாளமும் இந்தியாவும் தனித்தனி நாடாக இருப்பதை உணர வேண்டும்.

இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் இந்தியாவை ஒரு தேசம் (Nation) என்று கூறவில்லை. அரசுகளின் ஒன்றியம் (Union of States) என்றுதான் குறிப்பிடுகிறது (உறுப்பு – 1). ‘இந்தியன்’ (Indian) என்ற பெயரில் ஒரு தேசிய இனம் இருப்பதாக இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் கூறவில்லை. இந்தியக் குடியுரிமை (Citizenship) பற்றி மட்டுமே அது வரையறை செய்கிறது.

இல்லாத இந்திய தேசியத்தை – இந்து தேசியமாக மாற்றிக் கொண்டு, தமிழ்த்தேசிய இனம் போன்ற இயற்கையான இனங்களின் மொழி, பண்பாடு, அரசுரிமைகள் முதலியவற்றை மறுக்கக் கூடாது. இந்தியா ஒரு நிர்வாகக் கட்டமைப்பு; அதில் பல தேசிய இனங்கள் இருக்கின்றன.

தோழர் பெ. மணியரசன்
தலைமைச் செயலகம், 
தமிழ்த்தேசியப் பேரியக்கம்


பின் குறிப்பு: இக்கட்டுரை எமது ஆக்கம் அல்ல. முகநூல் பதிவு ஒன்றில் இதனைக் காண நேர்ந்தது. ஆனாலும், கட்டுரையின் சிறப்புக் கருதி மீள் பதிவு செய்கிறோம். இதனை முடியுமான மட்டும் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். வரலாற்றை மாற்று முயல்வது நமக்கு வரலாறு தெரியாததால் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். நன்றி தோழர் பெ. மணியரசன்

ஏழு உலக அதிசயங்கள்

பாடசாலை வகுப்பு ஒன்றில் தற்போதைய ஏழு உலக அதிசயங்களையும் பட்டியலிடுமாறு ஆசிரியர் கேட்டிருந்தார். மாணவர்கள் பின்வருவம் 7 உலக அதிசயங்களையும் பட்டியலிட்டு இருந்தனர். ஆனாலும், எவை என்பதில் கருத்து முரண்பாடுகள் இருந்தன. பின்வரும் ஏழு அதிசங்கள் பட்டியலிடப்பட்டு வாக்களிப்புக்கு விடப்பட இருந்தன.

ஏழு உலக அதிசயங்கள்

  1. எகிப்தின் பிரமிடுகள்
  2. தாஜ்மகால்
  3. பெரும் செங்குத்துப் பள்ளத்தாக்கு, ஐக்கிய அமெரிக்கா
  4. பனாமா கால்வாய்
  5. எம்பயர் ஸ்டேட் கட்டடம், ஐக்கிய அமெரிக்கா
  6. புனித பேருது பசிலிக்கா தேவாலயம், வத்திக்கான்
  7. சீனப் பெருஞ்சுவர்


வாக்களிப்பு நடத்த முன், ஒரு மாணவர் மட்டும் பட்டியலை முடிவு செய்யாமல் இருப்பதை அவதானித்த ஆசிரியர், குறித்த மாணவரிடம் பட்டியலிடுவதில் சிக்கல் உள்ளதான என வினவினார், அம்மாணவர் "ஆம், பல இருப்பதால் எதை சேர்ப்பது விடுவது என்ற குழப்பம் இருக்கின்றது" என்றார். ஆசிரியர் "பரவாயில்லை, உன் பட்டியலை எங்களுக்குச் சொல், நாங்கள் உதவி செய்வோம்" என்றார். தயக்கத்துடன் அம்மாணவர் பின்வருவனவற்றை சொல்லத் தொடங்கினார்.
  1. பார்த்தல்
  2. கேட்டல்
  3. தொடுதல்
  4. உணர்தல்
  5. சுவைத்தல்
  6. மணத்தல்
  7. அன்பு செய்தல்

அந்த வகுப்பறையில் குண்டூசி விழுந்தாலும் சத்தம் கேட்கும் அளவிற்கு அமைதி நிலவியது.

நாம் சாதாரணமாகவும் வழமையானதாகவும் காணும் விடயங்கள் உண்மையில் அதிசயங்கள். மிகவும் விலைமதிக்க முடியாதவற்றை மனிதனால் உருவாகக் முடியாது.

புனித பாதச்சுவடு

ஆதாமின் சிகரம் (Adam’s Peak), ஆதம் மலை, சிவனொளி பாதமலை, சிறிபாத மலை (Sri Pada)  என்றெல்லாம் அழைக்கப்படும் மலை இந்து, இஸ்லாம், கிறிஸ்தவம், பௌத்தம் ஆகிய சமயத்தவர்களின் முக்கிய இடமாகவும், சுற்றுலாப் பயணிகளைக் கவரும் இடமாகவும் உள்ளது. இது இலங்கையின் மத்திய மாகாணத்திற்கும் சப்ரகமுவ மாகாணத்திற்கும் இடையில் காணப்படும் மலை உச்சியில் சுமார் 5.5 அடி நீளத்திலும் 2.5 அடி அகலத்திலும் பாதச்சுவடை ஒத்த ஓர் அமைப்பு காணப்படுகின்றது. இந்த பாதச்சுவடு புத்தருடையது என பௌத்தர்களும், சிவனுடையது என இந்துக்களும், ஆதமுடையது என இஸ்லாமியரும், இயேசுவின் சீடர்களுள் ஒருவரான புனித தோமையாருடையது என கிறிஸ்தவர்களும் நம்புகின்றனர்.

புனித பாதச்சுவடு

பௌத்த நம்பிக்கையின்படி புத்தர் 35 அடி உயரம் உள்ளவர். ஆகவே அவருக்கு 5.5 அடி நீளமான பாதம் இருந்தது எனவும் நம்புகின்றனர். புத்தர் இலங்கைக்கு வந்தபோது அம்மலையில் தனது கால் தடத்தைப் பதித்தார் என பௌத்தர் நம்புகின்றனர். சங்கு, சக்கரம் போன்ற சின்னங்கள் புத்தரின் கால் தட சிற்பத்தில் காணப்படுவதுண்டு. சிறிபாத மலையில் உள்ள கால் தடத்திலும் இவ்வாறான சின்னங்கள் காணப்படுவதால் அது புத்தரின் கால்த்தடம் என பௌத்தர் நம்புகின்றனர். ஆனாலும் புத்தர் இலங்கை வந்தது பற்றிய நம்பகத்தன்மையில் கேள்விகள் உள்ளதால், இது புத்தரின் கால்த்தடந்தானா என்ற ஐயம் உள்ளது.

முஸ்லிம்களின் நம்பிக்கையின்படி, ஆதம் மலையில் இருப்பது இறைவனால்
படைக்கப்பட்ட முதல் மனிதனான ஆதமின் கால்த்தடம் ஆகும். இறைவனின் சாபத்தால் ஏதேன் தோட்டத்தில் இருந்து ஏவாளுடன் பூமிக்கு வந்தபொழுது இந்த ஆதம் மலையில்தான் முதன்முதலில் தங்கினார் என நம்பப்படுகின்றது. இந்த முதல் மனிதன் 30 அடி உயரம் உள்ளவர் என நம்பப்படுகின்றது. ஆனாலும் இது பற்றி குரானில் எவ்வித ஆதாரங்களும் இல்லை. எனவே, ஆதமின் கால்த்தடம் என்பது கேள்விக்குட்படுகின்றது. (ஆதம் என்பவரை ஆதாம் என கிறிஸ்தவர்கள் அழைப்பர்.)

கிறிஸ்த்தவர்களின் நம்பிக்கையின்படி, இயேசுவின் சீடர்களுள் ஒருவரான புனித தோமாவின் கால்த்தடம் என நம்பப்படுகின்றது. எனினும், புனித தோமா இலங்கைக்கு வந்ததற்கான வரலாற்று ஆதாரங்கள் இல்லை. மேலும், தோமாவும் நம்மைப் போன்ற பாத அளவையே கொண்டிருப்பதால், இந்த கால்த்தடம் அவருடையதுதானா என்பதில் கேள்வி எழுகின்றது. அத்துடன் கிறிஸ்தவர்கள் முதல் மனிதனான ஆதாமின் கால் தடம் அது என முஸ்லிம்களைப் போல நம்பிக்கை கொண்டிருந்தாலும், இது தொடர்பில் விவிலிய, கிறிஸ்தவ நூல்களும் எதுவும் கூறவில்லை.

இந்துக்களின் நம்பிக்கையின்படி, இங்குள்ள பாதம் சிவனுடையது என தெரிவிக்கப்படுகின்றது. முருகன் சூரபத்மனை அழித்தபோது சிவன் இந்த மலையில் இருந்து அதனைக்கண்டார் எனவும், அப்போது இந்த மிகப்பெரிய கால்த்தடமும் உருவானது என நம்புகின்றனர். ஆனாலும் இதற்கும் எவ்வித புராண குறிப்புக்களோ, இந்து சமய நூல் ஆதாரங்களோ, வரலாற்றுக் குறிப்புக்களோ இல்லை. எனவே சிவனுடைய பாதம் என்பதில் ஐயம் உள்ளது.

அப்போது யாருடையதுதான் இந்தப்பாதம்? இது இயற்கையாக உருவான பாத அமைப்பாகவோ அல்லது புராதன காலத்தில் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட பாதச்சுவடு அமைப்பாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், இந்த நான்கு சமயத்தவரும் அது தங்களுடையது என உரிமை கோருவதிலும், தங்களுக்கு இலங்கையில் மிகப்பழைய வரலாறு உள்ளது என காண்பிப்பதிலும் அக்கறை கொண்டு, உருவாக்கப்பட்டகட்டுக்கதைதான் ஆதாமின் சிகரம், ஆதம் மலை, சிவனொளி பாதமலை, சிறிபாத மலை என்ற பெயர்கள். அறிவியலின்படி, எந்த மனிதனும் 30-35 அடி உயரத்தைக் கொண்டிருக்கவில்லை. கடவுளின் பாதந்தான் அது என்றால், அதை உறுதி செய்யும் எந்தக் குறிப்புகளும் சமய நூல்களிலேயே இல்லை.

பதட்டமும் மன உளைச்சலும்

மாவீரன் நெப்போலியன் உலகத்தையே வெல்ல நினைத்து போரிட்டு பல வெற்றிகளைப் பெற்றாலும், கடைசியில் பிரித்தானியாவிடம் தோல்வி அடைந்தார். தோல்வி அடைந்த நெப்போலியனை பிரித்தானியா சிறைப்பிடித்து செயிண்ட் ஹெலெனா தீவில் தனிச்சிறையில், தனிமையில் வைத்தது.

பதட்டமும் மன உளைச்சலும்

நெப்போலியனின் கடைசிக் காலம் சிறையில் மன உளைச்சலில் கழிந்தது. அவரை பார்க்க வந்த நண்பர் ஒருவர் அவரிடம் ஒரு சதுரங்க அட்டையை கொடுத்து “இது உங்களின் சிந்தனையை செயல்பட வைக்கும் தனிமையை போக்கும்” என்று கூறி அவரிடம் கொடுத்தார்.

ஆனால் சிறைப்படுத்தி விட்டார்களே என்ற மன உளைச்சலில் இருந்த நெப்போலியனுக்கு சிந்தனை செயல்படாமல், சதுரங்க அட்டை மீது கவனம் போகவில்லை. சிறிது காலத்தில் இறந்தும் போனார்.

பிற்காலத்தில் பிரான்ஸ் அருங்காட்சியகம் மாவீரன் நெப்போலியனிடம் இருந்த சதுரங்க அட்டையை ஏலம்விட அதை ஆய்வு செய்தபோது, அந்த அட்டையின் நடுப்பக்கத்தில் சிறிய அளவில் ஒரு குறிப்பு இருந்தது. அது அந்த சிறைச்சாலையில் இருந்து தப்பிப்பதற்கான வழியை குறிப்பிட்டு இருந்தது.

ஆனால் மன உளைச்சலும் பதட்டமும் அவரின் சிந்தனையை செயல்படாமல் வைத்து, அவரின் தப்பிக்கும் வழியை மூடி மறைத்தது.

உறுதியான சிமெண்ட் தரையையும், மரப்பெட்டியையும் தன் கூர்மையான பற்களாலும், நகத்தாலும் குடைந்து ஓட்டை போடும் வல்லமை கொண்டது எலி. ஆனால், மரத்தால் செய்யப்பட்ட எலிப்பொறியில் சிக்கி கொண்டால் அதற்கு ஏற்படும் மன உளைச்சலாலும், பதட்டத்தாலும் அந்த எலிப்பொறியை உடைக்கும் வழியை விட்டுவிட்டு, அந்த பொறியின் பின்னால் இருக்கும் கம்பிக்கு முன்னும் பின்னும் பதட்டத்துடன் திரிந்து, சிந்தனை செய்யாமல் மனிதர்களிடம் மாட்டிக்கொண்டு விடும்.

மாவீரனுக்கும் சரி, சாதாரண எலிக்கும் சரி, பதட்டமும் மன உளைச்சலும் அவர்களின் சிந்தனையை செயற்படாமல் வைத்து முன்னேற்றத்திற்கான வழியை அடைத்து விடுகிறது.

சிக்கலில் இருந்து தப்பிக்க வேண்டுமா? பதட்டம், மன உளைச்சல் ஆகிய சிறைகளில் இருந்து விலகி இருங்கள். நிச்சயம் எல்லாப் பிரச்சனைகளுக்கும் விடைகான தெளிவான, பதட்டம் அற்ற மனத்தினால் முடியும். சாமானியனும் மாவீரன் ஆகலாம்!